Lasstig's Gedichten
gevonden op het internet, gekregen van dichters, geschreven door mijzelf

maandag 02 juli 2007

> Wat hieronder staat is een deel van een verhaal ...

 
Too often we underestimate the power of a touch,
a smile,
a kind word,
a listening ear,
an honest compliment,
or the smallest act of caring;
all of which have the potential to turn a life arround.

People come into our lives for a reason,
a season,
or a lifetime.

Take no one for granted and embrace all equally with joy!

> ... lees en vlieg mee ...

weet je,  
liefste,  

samen  
hoef ik jou  
     jij mij  

niet meer te worden  


samen  
kunnen jij en ik  
gewoon  
ons zelf  
zijn  
 
en gezellig  
van elkander leren  

en genezen  
van de pijn  

een onvolkomen  
mens  
te zijn ...  

Cyriel Vandekerckhove

Maybe Tomorrow - Stereophonics

I've been down and I'm wondering why
These little black clouds
Keep walking around With me
With me
It wastes time And I'd rather be high
Think I'll walk me outside
And buy a rainbow smile But be free
They're all free

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

I look around at a beautiful life
Been the upperside of down
Been the inside of out But we breath
We breathe

I wanna breeze and an open mind
I wanna swim in the ocean
Wanna take my time for me
All me

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home



So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home
 

www.tabsrus.nl

Liedtekst: Ik Mis Jou

De nacht kleurt grijs
De dag breekt aan
De wind die waait
Ik hoor jouw naam
En langzaam kom ik bij
Ik mis jou
Mis jij mij

Het daglicht schreeuwt
Ik ben verdoofd
Een wervelstorm raast door mijn hoofd
Toch is het stil naast mij
Ik mis jou
Mis jij mij

En ik weet niet wat ik zeg
En ik weet niet wat ik doe
Ik weet niet welke weg
En ik weet niet waar naartoe
Ik mis jou
Ik mis jou

Ik zie jou in een droom voor mij
Er staat een ander aan jouw zij
En langzaam breekt het beeld in mij
Ik mis jou
Mis jij mij

Een nieuwe dag
En alles verstomt,
Ik lig en wacht
Tot niemand komt
Ik wacht
Tot niemand komt

Ik mis jou

En ik weet niet wat ik zeg
En ik weet niet wat ik doe
Ik weet niet welke weg
En ik weet niet waar naartoe
Ik mis jou
Ik mis jou

Je moest eens weten hoe... veel

Liedtekst: Ik Heb Je Lief

Ik zie hoe landen zich verscheuren
Ik voel de kanker van cynisme
Ik zie de mensen zonder dromen
Ze vluchten in goedkope luxe
En in de ontevreden steden
Jaagt de haat door oude straten
De dreiging komt steeds dichterbij
Maar ik
Ik heb een medicijn

Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik heb je lief
Ik heb je liever
Ik heb je liever liefste
Elke dag

Wat ik ook wil zeggen
Jij krijgt mijn woorden klein
Was ik maar een dichter
Dan kon ik dichter bij jou zijn
Was ik maar jouw bloed
Dat door jou lichaam stroomt
Dan sliep ik in jou hart
En woonde in jouw hoofd

Want ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever liefste
Elke dag  

Als ik jouw gedachten kon lezen
Zou dat niet enkel herkenning zijn?

Als ik jouw herinneringen kon beleven
Zou het niet gewoon mijn eigen leven zijn?

Als ik jouw angsten kon vrezen
Doen ze op eenzelfde wijze pijn

Als ik jouw woorden kon horen
zouden we tot een gesprek kunnen komen
en weten dat we niet zo verschillend zijn

Miranda van der Steen ©

Liedtekst: De Tovenaar

tekst: Stef Bos / muziek: Francis Wildemersch en Bert Embrechts

Langs de grachten
Door de stegen
Lopen wij naar de duivel
Langs Gods wegen
Want wij volgen
Blind...voor het gevaar
De tovenaar

De toren van de stad vervaagt
Het lijkt alsof de wind ons draagt
Hoger, hoger, hoger
Ik zie de was die hangt te drogen
Al zou de tovenaar aan het eind
Een rattenvanger zijn
Dan is het nog de moeite waard
Want hij is een tovenaar

Hij kan sterren
Laten vallen
Hij kan de dagen
Laten vliegen
Hij kan ons allemaal bedriegen
Wij nemen het voor waar
Voorwaar, hij is een tovenaar

Met zijn woorden
Bouwt hij een brug
We zijn opweg
Er is geen weg terug
Het wonder blijft bestaan
Zolang je niets verklaart
Dat zegt de tovenaar

En hij wandelt
Over water
Hij bevriest de tijd
Het wordt nooit meer later
Hij heeft duizenden gezichten
En hij spreekt zoals een dichter
En ik laat hem maar

Want ik geloof niet wat ik zie
Ik volg wel maar ik luister niet
Ik loop alleen in deze rij
Zolang ik dicht bij haar kan zijn
Want ik volg alleen voor haar
De tovenaar
  

heel lang geleden heb ik jou bedacht
zo had ik altijd iets
waar ik naar toe kon leven
en toen jij zei
hier ben ik
was ik niet verbaasd
je was precies zoals ik had verwacht

wat moet ik doen, golven?
golven, wat moet ik doen?
het strand gelijk
blijft de liefde onbewogen?
wat moet ik doen, golven?
wat moet ik doen?

Ik bouw van lego een station
k teken er grote bomen bij
met hele echte treinen.
en mensen wachten in een rij
en niemand weet waarop, waarom.

Er komt iets in de verte aan
iets dat schittert in de zon.
Een gevoel van kameraadschap
dat sterker wordt bij iedere stap
ontspringt en nooit meer lijkt te vergaan.

De trein stopt en doe zeer aan je ogen
de deuren lijken van spiegelglas.
Iedereen stapt in en kijkt om zich heen
maar gelukkig, kijk, er is plaats voor iedereen
de spiegel heeft nooit gelogen

Je komt. Ik houd mijn adem in. Even valt alles stil,auto's zijn eeuwen oud.
Het uur is een eerste sneeuwen,
bijna dalend,bijna teruggedreven.

Samen weten wij wat niemand vermoeden
kan.Tussen ons beiden houden
onzichtbare stemmen een vertrouwde
doortocht open. Neuriënd behoeden

zij de zee voor terugval,blijven
van hart tot hart lang voor onze
geboorte hun verrukking slaan.

 Nu ben je er. De wolken drijven

weer, de stad begint weer te bonzen.
Maar het neuriën houdt aan.

Gabriel Smit

en nu ben ik opeens een lied
aan 't worden, fluisterend door het ijle morgenriet.
nu smelt ik weg en voel mij openstromen
naar alle verten van den horizon,
maar weet ik niet
meer waar mijn loop begon.

de schaduwen van blinkend witte wolken
bespelen mij en overzeilen mij;
en scholen zilvren vissen bevolken
mijne diepte en bliksemend voel ik ze mijdoorschichten en mijne wateren alom doorkruisenen in mijn lissen vluchten

zij zijn mijn kind'ren en mijn liefste dromen

ik ben nu volgegoten met geluk.
de tranen die ik schreide en de zuchten zie ik vervluchten tot regenbogen
die van mijn ogen springen naar de zon.

waar zijn die bergen van den horizon?

ik zie ze niet

h. marsman

Ek wou al wat ek het vir jou bewaar:
die jonkheid van my lyf, 'n hart wat bly
en sterk is en gelate om te ly,
en oë wat weifelloos en helder staar.

Deur al die jare was ek wys en vroom
in stil afwagting, en jy was nie ver,
in stil afwagting, en jy was nie ver,
want bo ons hoofde was dieselfde ster
en in ons harte was dieselfde droom

Ek het alreeds die gretigheid geweet
van jou gelaat, en dikwels het ek jou stem
gehoor met ligte aarseling en klem ...

Toe was dit dat opeens die sagte kreet
van welkom klankloos bly: met 'n gebaar
an vae ontsteltenis staan ons voor mekaa

de hemelboog wordt sedert dagen
slechts door jouw sterrenbeeld beheerst
en of ik nimmer had gekeken
zie ik de wereld voor het eerst

ik heb de straten en de stegen
waarvan ik elke tegel weet
om jouentwillle lief gekregen
en met betekenis bekleed

en alle nooit van mij geweken
en steeds ondragelijker druk
verliest zijn dreiging vergeleken
met dit onmogelijk geluk

wat geweest is om het even
wat wordt van geen belang, zolang
ik zulke liefde nog kan geven
en zulke liefde nog ontvang

ik weet niet of dit nieuwe teken
mijn noodlot wel of niet vervult
maar hart, ik sta voor deze dagen
voor eeuwig bij je in de schuld 

Liedtekst: Die Taal Van My Hart

tekst en muziek: Stef Bos
hertaling: Amanda Strydom

Kyk, die son skyn in die hemel
Dit is die einde van die nag
Ek was verdwaal in die donker
Ek het die pad weer teruggevoel
Vroeër was ek ryk aan woorde
Nou's ek stiller, ek het verander
Maar my stem,my stem bly brand
Dit is my vuur, kom maak jou warm

Hoor die taal van my hart
Hoor die taal van my hart
En al klink ek soms gebroke
Gebroke en verward
Dit is die taal van my hart

Ek het my spieëlbeeld sien val
Ek lê aan skerwe op die grond
Ek het myself leer ken
As heldin en as 'n hond
Daar is so weinig meer oor
Van al my woede en geweld
Maar ek ken nou ook my donker kant
Ek het vrede met myself

Ek sing die taal van my hart
Hoor die taal van my hart
En al klink ek soms gebroke
Gebroke en verward
Dit is die taal van my hart

Jy kan my vat net soos ek is
Jy mag van my hou
Jy mag my ook haat
Ek is wie ek is
Dit is my wêreld
En dit is my stem

Mmmm
En al klink ek soms gebroke
Gebroke en verward
Dit is die taal van my hart
Die is die taal van my hart
Dit is die taal van my hart

Liedtekst: Witsand

tekst en muziek: Stef Bos

Waar de brede rivier
Zich verliest in de zee
Waar een wolk in de verte
Het zonlicht breekt

En de tijd ademt traag
Want de tijd die slaapt
In die armen van die baai
Waar die suidoos waai

En ik volg mijn schaduw
Langs een eindeloos strand
Tot de zon ondergaat
In het binnenland
In Witsand
In Witsand

Waar je voelt dat er niets
Is gemaakt om te blijven
Waar je omkijkt en ziet
Hoe je sporen verdwijnen

Want de golven die komen
En de golven die gaan
En de zee die beweegt
Op de maat van de maan

In een land waar de toekomst
Vecht met het verleden
Ver van hier
In onrustige steden
Ver van dit strand
In Witsand

En ik loop door de jaren
langs een eindeloos strand
En ik probeer te verklaren
Hoe ik hier ben beland
Hoe sterk is het toeval
Hoe sterk is het lot
Ben ik wie ik zijn wou
Is het dit wat ik zocht

En ik praat met de zee
En ik praat met de doden
En ik mis soms een god
Om in te geloven
Zoals ik toen ik klein was
Vlak voor het slapen
Wist dat er iemand
Over mij waakte
Nu sta ik hier 's nachts
Ik kijk naar de sterren
En weet niet goed meer
Wat ik moet zeggen
Ik voel me soms moe
Ik voel me soms leeg
Hoe langer ik leef
Hoe minder ik weet

Hoe minder ik denk
In goed en in kwaad
In waarheid en leugen
In liefde en haat
Geef mij maar de wolken
Geef mij maar de lucht
Ik kan er uren naar kijken
Misschien is dat het geluk
Misschien ligt daar het geluk...

...Waar de brede rivier
Zich verliest in de zee
Waar een wolk in de verte
Het zonlicht breekt

En de tijd ademt traag
Want de tijd die slaapt
In die armen van die baai
Waar die suidoos waai

Liedtekst: De Stilte

tekst en muziek: Stef Bos

Niets is sterker
Dan de stilte
Niets heeft zoveel kracht
Als het zwijgen van de nacht
Niets is sterker
Dan de stilte
Niets is sterker dan het woord
Dat niemand hoort

Er is vandaag weer zoveel gezegd
Zoveel mensen op de wereld
Hebben zoveel uitgelegd
Gekanker op een ander
Door die beterweters
Maar die beterweters zouden beter moeten weten
En vergeten wat ze weten, want...

Niets is sterker
Dan de stilte
Niets heeft zoveel kracht
Als het zwijgen van de nacht
Niets is sterker
Dan de stilte
Niets is sterker dan het woord
Dat niemand hoort

Neem voorschot op de dood
Voel de stilte om je heen
Wie de zwijgzaamheid verdragen kan
Voelt zich nooit alleen

Kom hier bij me, hou me vast
En vraag niet wat ik voel
Woorden zeggen veel te vaak
Wat ik niet bedoel

Bij het denken aan de liefde
Heb ik de liefde lief,
En 't is de liefde tot u, Geliefde,
Die mij tot de liefde hief.

wat fijn om je te kennen
om met je kletsen

gewoon
praten
een knuffel geven

gewoon
omdat je lief bent

gewoon
woorden
zeggen

gewoon
kennen, kletsen, geven, zeggen ...

gewoon

Goedemorgen, mag je toch zeggen?
Welterusten, mag ook?
Of gewoon, dag ...

Ik hoef geen zoen

A friend

Is someone
That you
Can rely on
That helps you
Trough rain
That understands
Your pain
Thats shares
Your happiness
That never
Makes you guess
A friend
Is someone
Near or far
Not always visible
Like a star
In de darkness
Of the night
Always there
By your side

Een beeld staat mij voor ogen
Een figuur van kleur en contrast.
Een bewegend schilderij
Een droom, realiteit
Een patroon van herkenning
Neergezet door een hand, de mijne?
Een goedwillende woeste kwast,
Die mijn ziel bespatte
Met vreemde tekens
Betekenisvol voor mij alleen.
Een portret vol monsters en vogels
En jou.
Maar wie ben jij,
Daar op het doek van steen?
Jouw beeld staat mij voor ogen
Jouw figuur vol kleur en contrast.
Ik zoek in mijn droom, realiteit
En hoop op herkenning
Ter onzer tijd.

Hij stond daar aan de waterkant
Zoals hij jaren
Aan het water had gestaan.
Hij keek toe hoe het water
Kalm aan
En onverbiddelijk verder ging.
Hij had alles al gedaan
Om de stroom te stoppen
Maar zag het water verder gaan.
In zijn gebalde rechterhand
Hield hij een kleine druppel
Herinnering aan water
Die allang vervlogen was.
Berustend keek hij weer
Naar zijn lege rechterhand
Vergeten wat er ook al weer
In zijn palm had moeten liggen.
Hij stond aan de waterkant
Al een ruime twintig jaar
En keek toe hoe al dat water
Onbegrepen verder ging.

Me after all

I am to blame for nothing,
But lack of personality
I feel no guilt at all,
But for being born
I feel no shame at all,
My face revealed for all to see.
My head is sore
My shoes are worn
But I am me,
And nothing more.

Alleen ben ik in huis.
De stilte wordt gebroken
door de televisiebuis.

Verwaarloosd lig ik op de bank.
Ik wil geen eten,
ik wil alleen maar drank.

Ik kan het nog niet aan.
Als ik naar je foto kijk
vloeit opnieuw een traan.

Als je het echt wilt weten.
Ik kan je niet,
ik wil je niet vergeten.

Waarom ben je niet gebleven
Zonder jou kan ik niet,
wil ik niet meer leven.

Angst, dat je kinderen sterven,
Angst, dat je partner je verlaat.
Angst, dat je je baan verliest.
Angst voor de dood. 

Er zijn ergere dingen dan de dood.
De angsten van een kind,
De spoken in de schaduwen,
De boeman in de kast,
Het monster onder het bed,
Zijn vele malen erger. 

Deze angsten zijn geestelijk.
Onzichtbaar, ontastbaar.
Maar angst is op haar hoogtepunt
Als al die kinderlijke angsten
Werkelijkheid blijken.
 

de_helpende_hand

Rd